Verlaten Sharidah demonstreert voor schoon water

Sharidah* uit India kreeg op 10-jarige leeftijd de diagnose lepra. Ze leefde een tijd zonder symptomen en trouwde, maar toen de ziekte zichtbaarder werd, scheidde haar man van haar en nam hij hun kinderen mee. Ze was verdrietig en wist niet wat ze moest doen toen ze ook nog gedwongen werd het dorp waar ze geboren was te verlaten. Onvoorstelbaar.

Maar er kwam nieuwe hoop! Sharidah verhuisde naar de gemeenschap waar ze nu woont. Ze beschrijft haar huidige gevoelens binnen de gemeenschap als ‘gelukkig’ en zegt dat ze veel gelukkiger is dan voorheen.

Hard werken en discriminatie
Sharidah is een ontzettend expressieve vrouw, met een aanstekelijke passie en enthousiasme! Als we haar ontmoeten is ze 60 jaar oud. Ze heeft haar eigen kruidenierswinkel opgezet waarmee ze zo’n 50-60 Roepies per week verdient, waar ze van leeft. Mensen zijn soms nog steeds terughoudend om haar winkel te bezoeken. En als ze komen kopen ze soms niks als ze haar vervormde handen of voeten zien. Handicaps door de aantasting door lepra. Haar winkel verkoopt goed, vooral omdat ze voornamelijk verkoopt aan mensen in de gemeenschap die haar niet discrimineren zoals buitenstaanders soms doen.

Al 12 jaar is Sharidah lid van een zelfhulpgroep. Deze groep is van onschatbare waarde voor haar en ze geeft hier nu krachtig leiding aan. De zelfhulpgroep heeft onder andere gespaard om een geluidsinstallatie te kopen, die wordt geadverteerd met een poster aan haar muur. Dit wordt verhuurd voor bruiloften, festivals, enz. voor ongeveer Rs8.000 per evenement. Een mooie inkomstenbron voor de groep!

Sharidah volgt een training om een ‘Leprosy Champion’ te worden. Een voorvechter in haar gemeenschap die zal helpen vechten voor de rechten van mensen die door lepra zijn getroffen en stigmatisering bestrijden.

Trots vertelde ze ons over twee gelegenheden waarop ze deelnam aan evenementen. Het meest recentelijk voor Internationale Vrouwendag, waar ze een toespraak hield en een trofee kreeg voor haar bijdragen aan verschillende projecten. Ze lacht: “Ik heb nog veel meer te zeggen!”

Wanneer ze buiten de gemeenschap komt, is ze open naar mensen toe en zegt: “Ik heb lepra gehad en ben behandeld, als je hier bij me wilt zitten, is dat oké.” Ze komt op voor haar rechten en is zelfverzekerd.

“Ze bouwden een watertoren… maar niet voor ons”

Haar grootste rol in de gemeenschap als ‘Champion’ is het voortdurende pleiten voor hun watervoorziening. De districtsautoriteiten bouwden een aantal jaar geleden een grote watertoren aan de rand van hun land die drinkwater levert aan de hele stad Champa, maar niet aan hun gemeenschap.

Eerst schreven ze memo’s naar verschillende overheidskantoren met de vraag wanneer ze ook op deze watervoorziening zouden worden aangesloten (wat ze leerden via één van onze projecten), maar kregen geen antwoord. Een jaar later namen ze meer directe acties door de sleutels van de watertorenwachter af te pakken, zodat niemand anders naar binnen kon. En later nog een sit-in rond de toren waarbij een hele groep vrouwen de toegang een hele dag blokkeerde.

Inmiddels heeft elk huis een waterleiding! Dat draagt enorm bij aan een betere gezondheid en hygiëne voor iedereen in de gemeenschap.

Haar hoop is dat de zelfhulpgroepen zullen groeien, zodat mensen die getroffen zijn door lepra actiever en welvarender kunnen worden.

 

Help je mee om vrouwen als Sharidah en daarmee een hele gemeenschap in hun kracht te zetten? Jij maakt het verschil!

terug naar verhalen

*Niet haar echte naam