'Niemand mocht
weten dat ik lepra had'

Kijk, Ranjana’s foto… Je zou niet verwachten dat haar plaatje er een tijdje geleden heel anders uitzag. Nog maar 16 jaar was ze, toen ze vermoedde dat ze lepra had. Op eigen houtje zocht ze hulp bij ons lepraziekenhuis. En het klopte, ze had lepra. Toen ze haar diagnose hoorde, reageerde ze: ,,Ik wil niet dat iemand weet dat ik lepra heb. Ik wil niet verstoten worden…’’

 

Meteen verzorgden onze artsen haar wonden en startten de behandeling. Vanwege operaties kon ze niet altijd naar school. ,,Ik kón en wilde niemand vertellen waarom ik niet kwam, zo bang was ik. Door de lepra, kon ik moeilijk eten en ook aankleden lukte niet goed. Nu ik weet dat lepra in mijn lijf gestopt is, en ik behandeld wordt, gaat het beter. Ik durf weer ik na te denken over een studie en een baan. Ik durf me zelfs weer blij te voelen…’’

Toch komt het gevoel in haar handen nooit meer terug. Onherstelbaar beschadigd. Gelukkig zijn de operaties aan haar handen wel gelukt en kan ze haar vingers weer strekken en gebruiken.

Terwijl je dit leest, hoort iemand: ‘je hebt lepra’. Elke twee minuten weer. Wát als we blijvende schade, zoals bij Ranjana kunnen voorkomen? Met jouw hulp kán het. Elke gift, klein of groot, helpt lepra vroegtijdig op te sporen, te behandelen en te stoppen. Zou het niet fantastisch zijn als jij opnieuw iemand, die nu bang is om verstoten te worden, kunt laten stralen?

Samen verslaan we lepra voorgoed. Niet alleen voor Ranjani, maar voor alle mensen. Eén voor één.

Ja, ik wil bijdragen

Dank je wel!