Naar het ziekenhuis om visite te lopen

Plastisch chirurg Wim Theuvenet uit Apeldoorn is namens Leprazending op bezoek in Indonesië. Hij opereert vele patiënten die door de gevolgen van lepra allerlei lichamelijke afwijkingen hebben. Volg zijn reis door Indonesië:

26 juli

We begonnen de dag in Jongaja. S. zijn malaiseklachten lijken al veel minder en dinsdag zal hij in het ziekenhuis door dezelfde psychiater gezien worden als die A. afgelopen vrijdag zag. Wat doet de diagnose dat je Lepra hebt of hebt gehad, met iemand zijn psyche?  Schaamte…, depressie ….angst…wanhoop… en verdriet? Geeft een laag zelfbeeld automatisch een inleveren van ons autonoom denken en spelen de hulpverleners daar een rol in? Wanneer je de OYPMK hoort dan lijkt vrijwel iedereen in Zuid Sulawesi en wellicht ook elders, zich in een combinatie van deze emoties te herkennen.

A. zijn geopereerde voet lijkt na uitgepakt te zijn al een stuk rustiger. Hij reageerde blij met de voor hem aangeschafte nieuwe kleren maar vroeg meteen of er niet ook een horloge bij kon, wat hem weer op een uitbrander van Kerstin kwam te staan toen hij bovendien ook aangaf dat hij zelf zijn verband niet kon verschonen, iets wat in de afgelopen 3 dagen dan ook nog niet was gebeurd. Met nog een beetje op hem inpraten en met wat aanmoedigen bleek hij prima zelf zijn voetverband te kunnen wisselen.

Daarna naar het ziekenhuis om visite te lopen. Met F. en A. ging het goed en zij konden naar huis. M. en M. bljiven nog een week opgenomen voor Fysio en Dr. Yudi zal een oogje op hen houden totdat ze weer naar Ambon terugkeren. Aanschaffen van een aantal krukken, ook voor patiënten in Sinjaj.

We hadden een late lunch samen en daarna heb ik nog wat kadootjes voor thuis aangeschaft. Terug in het hotel kwam Dr. Yudi afscheid nemen en bracht hij een klein model van een Peninsi, een typisch klassiek vrachtschip welke ooit de handel in de hele archipel verzorgde, voor mij mee. Bij een kop koffie noemde hij dat wanneer ik in Ramallah op de West-Bank als vrijwilliger zou gaan werken, hij dan heel graag mee wilde. Hij is een devoot moslim die geen vrijdaggebed overslaat, vorig jaar de Hadj (de Pelgrimstocht) naar Mekka meemaakte, en nooit vergeet voor elke operatie uit om in een gebed een zegen op de operatie te vragen. We bespraken de dramatische situatie in Gaza en nog een paar andere plekken in de wereld, inderdaad schandvlekken op het blazoen der mensheid. Machteloosheid.

Morgen om 5.00 op om naar de luchthaven te gaan. Ik heb het hele team proberen te overtuigen om zich op dat tijdstip nog een keer in bed om te draaien, maar dat lijkt tegen dovemansoren gezegd. We hadden een heel goede tijd samen ondanks de vele frustraties over een ineengezakte basale leprazorg, waarbij de eerder beschikbare gelden nu grotendeels uitgegeven worden aan  chemoprofylaxe programma’s en niet meer aan het financieren van de broodnodige bijscholingen en onderhoud van de lepraprogramma’s. Natuurlijk is dit primair een verantwoordelijkheid van de Indonesische overheid, maar het wegvallen van de steun hiervoor van buitenlandse lepraorganisaties liet in de afgelopen 10 jaar een fors gat vallen en wanneer dit niet onderkend wordt dan vrees ik dat veel patiënten te laat gediagnosticeerd worden (hoezo “Early Case Finding”) , te laat met hun behandeling zullen beginnen (hoezo “Zero Transmission”) waardoor meer permanente zenuwschade (hoezo” Zero Disability”), en weer meer zichtbare afwijkingen (hoezo Stigma Reduction)?. Weemoedig wordt gesproken over de goede oude tijd dat de LepraZending in Indonasia nog actief was. Hebben we in Nederland, en zeker op Sulawesi,  een historische verantwoordelijkheid om hierin de draad weer op te pakken??