“Ik wil gewoon weer met mijn vrienden voetballen.”
Geplaatst op 28-03-2025 in Nieuws, verhalen.
Rhitik woont samen met zijn ouders en zusje in Nepal. Drie jaar geleden begon voor hun een nachtmerrie. Een kleine wond aan Rhitiks teen wilde maar niet genezen. Zijn ouders maakten zich zorgen en brachten hem naar een ziekenhuis. De artsen vermoedden een infectie en gaven antibiotica. Maar de wond werd erger.
Toen de pijn bleef toenemen, besloten de dokters verder onderzoek te doen. Er werd zelfs gedacht aan kanker. De angst bij Rhitik en zijn ouders groeide. Geen enkel kind zou door zoveel onzekerheid moeten gaan. Maar ondanks de vele ziekenhuisbezoeken en behandelingen, bleef de wond open en pijnlijk.
“Waarom duurt het zo lang voordat ik beter word?” vroeg Rhitik steeds. De familie bezocht meerdere ziekenhuizen, telkens in de hoop op een oplossing. Dokters schreven nieuwe behandelingen voor, maar niets hielp. Intussen moest Rhitik stoppen met voetballen, iets wat hij het allerliefste deed. Zijn vrienden begrepen niet waarom hij niet meer mee kon spelen. Sommige kinderen gaven hem zelfs een bijnaam: Tung katta – iemand met een geamputeerd been. Dat deed pijn.
Pas na jaren kwam eindelijk de juiste diagnose: lepra. Maar tegen die tijd was de ziekte al zo ver gevorderd dat een operatie nodig was. De infectie had zijn bot aangetast, waardoor een groot deel van zijn teen moest worden verwijderd.
Zijn vader was bang. Niet alleen voor zijn gezondheid, maar ook voor de reacties van anderen. In hun dorp heerst een groot stigma rondom lepra. “Ik wist niet dat er een behandeling was,” vertelt hij. “Gelukkig hebben de artsen ons geholpen en gerustgesteld.”
Eindelijk de juiste zorg
Nu, na jaren van pijn en onzekerheid, krijgt Rhitik de behandeling die hij nodig heeft. Zijn wond geneest langzaam en hij maakt plannen voor de toekomst. “Als ik beter ben, wil ik weer voetballen.”
Artsen gaven aan dat zijn situatie niet zo ernstig had hoeven worden als hij eerder de juiste diagnose had gekregen. En helaas is Rhitik niet de enige. Wereldwijd krijgen duizenden mensen verkeerde diagnoses, simpelweg omdat lepra niet herkend wordt. Hierdoor raken patiënten onnodig gehandicapt. Daarom is het zo belangrijk dat artsen worden opgeleid om lepra vroegtijdig te signaleren. Hoe eerder de diagnose, hoe minder schade er ontstaat.
Hoe jij kunt helpen
Elke twee minuten krijgt iemand de diagnose lepra. Zij hebben dringend hulp nodig. Wil jij helpen? Weet, de dankbaarheid van mensen als Bonita en Sunitra duurt levenslang.
