“Dikke tranen rollen over zijn wangen”

Geplaatst op 21-07-2025 in Blog, Columns, Projectupdates, verhalen.

Plastisch chirurg Wim Theuvenet uit Apeldoorn is namens Leprazending op bezoek in Indonesië. Hij opereert vele patiënten die door de gevolgen van lepra allerlei lichamelijke afwijkingen hebben. Volg zijn reis door Indonesië:

Makassar, 18 juli 2025

Kerstin Beise (rechts) op bezoek bij leprapatiënten.

Prima geslapen op weer een goed matras in het vertrouwde Santika Hotel. Aardige behulpzame staf en een voortreffelijk Indonesisch ontbijt. Om 09.15 opgehaald door Kerstin Beise, Pak Al Kadri, Rachman (chauffeur) en Irfan (OYPMK= Orang Yang Pernak Mengalami Kusta-= People Affected by Leprosy ). We gingen eerst naar de Jongaya (?) lepra settlement. Er zijn daar twee mensen opgenomen waar Kerstin zich zorgen om maakt omdat ze eindeloos passief in bed dweilen en zichzelf en hun omgeving verwaarlozen. Saldi die ooit in een type 2 immuunreactie bleef hangen en die jaren grote open wonden had waarvoor lange tijd Prednison voorgeschreven werd wat niets hielp. Daarna via Anandaban ZH in Nepal kreeg hij Apremilast wat een wonderbaarlijke genezing van de wonden gaf maar waarbij hij na herstel overbleef met enorme buigcontracturen bij de knieën en handen.  Operatieve mogelijkheden zijn beperkt waarbij door andere chirurgen ook in Nederland noemden meerdere malen een amputatie beiderzijds op knieniveau en protheses, maar daar is hij mentaal nog niet aan toe. Hij heeft een rolstoel waar in lotushouding in zit en wordt alsmaar passiever. Om onduidelijke redenen is door een verpleegkundige opnieuw met Prednison begonnen, deze is nu weer gestopt. De ander is Arisal die door een verontwaardigde Kerstin uit bed wordt gehaald en die verdwaasd  en onverzorgd in een stoel buiten voor zich uitstaart. Hij zegt zich beroerd te voelen en zo ziet hij er ook uit.

Onderzoek toont een warme rechter enkel met drie grote fistels die in maart van dit jaar zonder goed resultaat al een keer behandeld zijn. Een duidelijke neuropathische (Charcot) voet. Beide grote tenen hebben veel te lange nagels maar hij zegt te weinig kracht te hebben om ze te knippen. Zijn handen lijken redelijk maar bij testen tonen ze inderdaad amper spierkracht.  De nieuwe bevindingen worden door Kerstin met hem besproken waarop hij het hoofd buigt en in stilte dikke tranen plengt. Kerstin die een arm om zijn schouders geslagen heeft, noemt dat hij voordat hij lepra kreeg een goed leven als vrachtwagenchauffeur had en dat hij nu zonder baan en zonder familie alleen in het leven staat. We vertellen dat we gaan kijken of we de ontstekingen bij zijn rechtervoet kunnen behandelen. Eerst een X-foto, en een “volledig bloedbeeld” prikken om zijn krachtverlies en lusteloosheid beter te kunnen duiden en dan zo mogelijk aanstaande maandag op de lijst voor operatie. Dit plan montert hem aanzienlijk op!

We bekennen elkaar dat wanneer we zelf met zoveel ellende geconfronteerd zouden worden, we zelf fors depressief zouden worden. Ondersteuning door anti-depressiva zal voor Saldi en Arisal  overwogen worden in de hoop om hiermee de neerwaartse spiraal te doorbreken en om mogelijk de weg terug te vinden.

Daarna naar het ziekenhuis om een aantal patiënten samen met dr. Ihswayudi te onderzoeken voor de operatieprogramma’s van komende week. Er staan twee moskeeën direct naast het ziekenhuis en het is tijd voor het grote vrijdagmiddaggebed. Er staan grote luidsprekers op de minaretten en de oproepen tot gebed en de diensten zijn oorverdovend goed te volgen, zeker nu beide diensten niet helemaal synchroon maar wel zeer nadrukkelijk worden aangeboden. Christenen in Nederland lijken alsmaar anoniemer en bedeesder te worden, maar Imams hier rondom het ziekenhuis lijken van enige bedeesdheid vooralsnog geen last te hebben.

Dagen van veel staande handen opereren zijn niet bevorderlijk voor het ouder wordende lijf, maar gelukkig is aan het einde van de middag een massage te boeken en geheel herboren ga ik de avond in.